Nieuwsartikel bron: www.gaellemuun.nl alle rechten voorbehouden.

Dag 2 in Nijmegen zit er op voor Marjolein

Datum: woensdag 17-07-2019

40 km wandelen vier dagen achter elkaar, is niet niks!!

Afzien, er doorheen zitten, pijn, verdriet, moedeloosheid en tranen, het hoort er allemaal bij. Ik hoor net op tv in het programma 'Het gevoel van de vierdaagse' dat de tweede dag de zwaarste is. Marjolein, je hebt dag 2, de zwaarste dag, gehaald, dus ga er voor!! Wij van Gaellemuun.nl wensen je alle succes van de wereld, het gaat je lukken. You go girl!!!

Vandaag is het mij weer gelukt. Met veel pijn en tranen!
Vanmorgen een vroege start, dus de wekker ging om 3:30 uur. Het organiseren en het aankleden in het donker lukt steeds beter. Vandaag het mooiste shirt aangetrokken dat ik heb gekregen. Mijn neefjes kwamen afgelopen zondag met het verrassende shirt!
En wat is het een bijzonder shirt: gladiolen op de mouwen, voeten van Mike en Nick met teksten erop, het speldje en dan de magische letters, die omdraaien bij het maken van een selfie of als je in de spiegel kijkt.
Nick leek wat teleurgesteld toen ik hem antwoordde dat ik het shirt nog niet aan had gisteren. Ik beloofde hem dat het vandaag zou gebeuren.
Vandaag was een pittige dag. Ik voelde de druk van blaren opkomen en heb me groot kunnen houden tussen de huilbuien door. Ik had ontzettend veel pijn. Maar pijn en stoppen was niet de oplossing voor vandaag. Ik heb het gered! Maar het was echt niet makkelijk, ik heb mijn zonnebril vaak voor mijn ogen geschoven, omdat ik de pijn en de tranen wilde verstoppen. Inmiddels kent Gini me beter dan ik denk en heeft ze geregeld gevraagd of het gaat, of ik naar de E.H.B.O. wil... korte antwoorden waren genoeg. Het gaat goed, al doet het veel pijn, ik ga door en vooral geen E.H.B.O. omdat ik niet weet wat ik onder mijn sokken aantref!
We lopen door, ik voel een blaar knappen, die gisteren is geprikt, maar zich opnieuw heeft volgezogen met vocht. We eten ergens een lekker soepje rond 8:15 uur en lopen verder. Het gaat goed, als ik loop, maar om te lopen moet ik steeds even opstarten.
We ontmoeten een wandelaar die jarig is, feliciteren haar en lopen een gezellig eind samen. Ik word bijna door iemand ingehaald, die zich excuseert en dan zie ik bekendheid: Gert Heij is ook al zover!
Later komen Henri en Harry Konden ook voorbij. We hebben pauze bij het terrein van de KNWB. Het laatste stuk, nog 12 kilometer ongeveer gaan we tegemoet. Wanneer we nog 4 kilometer moeten, zet ik mijn zonnebril op en verbijt me... het lukt niet meer zoals ik wil en ik heb het gevoel dat mijn tenen dubbel in de schoenen liggen. Ik heb verschrikkelijk veel pijn en ben emotioneel. Ik huil veel en ben bang dat ik het niet ga halen en niet de moed heb om morgen opnieuw de schoenen aan te trekken. We lopen de Waalkade over, Gini pakt mij bij de arm en ik gil dat ik het niet meer volhoud. Ik heb zoveel pijn. Gini vraagt of we naar het Rode Kruis moeten. Ik heb mijn ademhaling weer onder controle en zeg dat het nog een klein stukje is. We lopen (correctie: Gini loopt en ik strompel erachter aan) naar de wedren. Om 14:37 krijg ik een startkaart voor morgen. Ik strompel achter Gini aan, met in mijn hoofd de gedachte om morgen niet te gaan starten. Als we "thuis" zijn komen de oudere mannen met veel ervaring naar me toe, zetten me op een stoel en helpen mij met het uittrekken van mijn schoenen.
'Te klein!' Zegt een van hen.
Ik ben op bed gaan liggen met mijn benen omhoog en heb gehuild, omdat de keuzes maar in mijn hoofd spookten.
Uiteindelijk de keuze gemaakt om morgen te starten en ervoor te gaan. Dag 1 lukt, dag 2 is gelukt, dan is al de helft en mag ik gaan voor de derde dag van de 4. Het gaat goed komen. Dat heb ik vaker gezegd vandaag!
Op naar bed en dan morgen op mijn nieuwe sandalen de finish halen!

received_2318436808247893
received_2318436808247893
received_2421689261397992
received_2421689261397992
received_878086772563679
received_878086772563679

Gepubliceerd op woensdag 17-07-2019 door Aline Mateboer 1199 keer gelezen.