MENU
Nieuws plaatsen

Nieuwstip: redactie@gaellemuun.nl |   WeTransfer |       


Zaterdag 23 oktober 2021 Interviews:


Dinant van Dijk Begrafenisondernemer

foto: Uitgeverij Trots Op / In beeld met Rianne

Genemuiden - Dinant van Dijk is al de derde generatie in het bedrijf van de familie Van Dijk en heeft, sinds de oprichting van het uitvaartbedrijf in 1959, eveneens voor dit unieke en dienende beroep  gekozen. Dinant heeft het bedrijf overgenomen van zijn vader Joop, die op zijn beurt het vak heeft geleerd van zijn vader Johan van Dijk. En zoals het een goed familiebedrijf betaamt, kan Dinant altijd een beroep doen op zijn familie voor assistentie. 

Dinant heeft het druk in het coronatijdperk en normaal gesproken zou je zeggen hoe meer werk hoe beter, maar in dit geval ligt het toch wat gevoeliger. ‘Meer werk’ voor zijn uitvaartbedrijf betekent automatisch ook ‘meer leed’ bij anderen, waaronder zijn klanten. Toch is die paradox onvermijdelijk en is het een vast gegeven. 

Desalniettemin toch een reden om het beroep van begrafenisondernemer eens onder de loep te nemen. Het was een eyeopener, het gesprek ging af en toe erg diep en ik vond het soms ook wel een beetje luguber. Daarom heb ik ook niet alle details benoemd, die wil ik u graag besparen. Het moet namelijk ook een beetje leuk blijven! 

We hadden nog uren door kunnen praten, maar dan was het helemaal een lang verhaal geworden en ik heb het al behoorlijk ingekort. Hopelijk vindt u het verhaal van Dinant net zo interessant als ik.

Hoe ben je in dit beroep terecht gekomen?

Het begon allemaal toen ik een jaar of 14 was en ik op de begraafplaats de toespraken opnam.  Begin 2001 had mijn vader, samen met  twee andere uitvaartondernemers uit de regio, een rouwauto en de kisten op voorraad. Toen ik een jaar of 15 was werd ik een keer gevraagd door een chauffeur om mee te gaan. Hij had op dat moment niemand die hem kon helpen en  dat was m’n allereerste “aanraking” met een overledene. Omdat ik  op ongedwongen wijze steeds meer handelingen kon en wilde verrichten ben ik er op die manier geleidelijk aan in gegroeid. Dit is geen werk waar je van de ene op de andere dag mee begint… tenminste dat is mijn mening. 

Toen mijn vader 70 werd vond hij het eigenlijk wel  welletjes en ik  ben toen gestopt met m’n toenmalig werk en ben halverwege 2016 bij m’n vader in dienst gekomen. Sinds 1 januari  2017 is ‘Dinant van Dijk Begrafenisverzorging’ voorheen ‘De Laatste Zorg’  in mijn handen. 

M’n oudste en jongste zus hebben ook wel affiniteit met het bedrijf en m’n jongste broertje helpt nu ook vaker mee. M’n andere broers zijn niet geïnteresseerd, maar als ik echt hulp nodig heb, staan ze wel voor me klaar. 

Wat was je drijfveer om voor dit beroep te kiezen?

Ik ben er natuurlijk  van jongs af aan ingerold en het lag voor de hand dat ik dit beroep zou kiezen, te meer omdat ik er heel veel affiniteit mee had. Hoe langer ik meeliep, hoe duidelijker het werd dat ik dit wilde

Hoe lang doe je dit werk al?

Inmiddels doe ik het al zo’n 18 à 19 jaar.

Wat is de grootste uitdaging in je werk?

De grootste uitdaging is om alles in goede banen leiden, de familie zoveel mogelijk te ontlasten, eerlijk te adviseren en te helpen, ook bij  kleine dingetjes. Ik haal er voldoening uit als mensen tevreden zijn en als alles goed is verlopen. De familie zit sowieso al in de narigheid en als ik hen  kan helpen bij het regelen van de begrafenis en hen dingen uit handen kan nemen dan vind ik dat fijn om te doen.

Kun je in het kort vertellen wat het beroep van begrafenisondernemer  inhoudt, wat komt daar bij kijken en kun je het proces beschrijven van begin tot eind?

Als iemand mij belt met de mededeling dat er iemand is overleden, vraag ik als eerste of er al een arts is geweest. Zolang er namelijk geen lijkschouwing heeft plaatsgevonden mogen wij niets doen met de overledene. Tenzij het een verwacht overlijden is in bijvoorbeeld een verzorgingstehuis, maar dan mag de overledene nog niet vervoerd worden, dat mag dus pas als de arts er is geweest.

Daarna kom ik in beeld en ga ik  naar de familie. Je kunt dan ook in totaal verschillende situaties terechtkomen.  Als iemand bijvoorbeeld een lang ziekbed heeft gehad  dan is er doorgaans wat meer rust omdat men zich daarop heeft kunnen voorbereiden. Maar als iemand plotseling is overleden, dan is dat vaak heel anders en zitten de mensen letterlijk en figuurlijk met de handen in het haar. Daar moet je wel op in kunnen spelen en meestal beginnen we met doornemen van wat algemene dingen , we bespreken de wensen stap voor stap door. Rust en geduld is zeer belangrijk.

Daarna gaan we over op de verzorging van de overledene. Tenzij de overledene al langere tijd overleden is, bijvoorbeeld als hij /zij word gevonden en al een poosje in huis heeft gelegen, dan gaan we meestal gelijk over tot het verzorgen en koelen. De verzorging duurt ongeveer een uur en indien gewenst helpt de familie mij daarbij.

Je hebt verschillende manieren van opbaren  en ik geef advies over de beste manier,  maar het laatste woord is uiteindelijk altijd aan de familie. Ik ben bijvoorbeeld niet zo’n voorstander van onderkoeling, maar als ik verschillende methodes heb toegelicht en de familie kiest toch daarvoor, dan gebruiken we een ook een onderkoeler.

Ook qua kisten is er nogal wat onderscheid, bijvoorbeeld  in materiaalgebruik. Men is er niet altijd van doordrongen dat er nog een behoorlijk gewicht aan aarde op de kist komt te liggen. Sommige mensen hebben een heel uitgesproken mening daarover en die wordt uiteraard ook gerespecteerd. Dat geldt ook voor kinderen en baby’s, de keuze aan kistjes of mandjes is enorm. Sommige dingen zien er wel mooi uit, maar de kwaliteit is toch vaak minder en als ik de verschillen heb uitgelegd dan hoor ik toch vaak: “Ja, daar hadden we natuurlijk niet aan gedacht”.

Daarna gaan we kijken naar de kaarten, wat voor tekst moet er op komen te staan, moet er een foto op komen of een afbeelding. Ik heb voorbeeldteksten en  vrijwel alles is mogelijk. Daarna maak ik  een proefdruk om aan de familie te laten zien en meestal neem ik ook gelijk de enveloppen mee zodat ze geadresseerd kunnen worden. Ik help de familie ook wel eens bij het schrijven van de kaarten of neem ook wel eens kaarten mee die ik zelf bij mensen door de bus gooi.

Iedere morgen ga ik bij de families langs om te kijken hoe  het is met de overledene. Meestal dekt degene die er ’s avonds het laatst bij is de kist af en ik kom dan ’s ochtends als eerste kijken. Je weet namelijk nooit wat er ’s nachts gebeurt en er kunnen nog wel eens uiterlijke veranderingen optreden. Het is niet heel fijn als de  familie de overledene in een nare toestand aantreft, want dat zijn dan wel dingen die je bij je houdt.

Bij de meeste families drink je een kop koffie en maak je een praatje en dat hoeft niet eens altijd over de overledene of de begrafenis te gaan. Bij sommigen zit je een kwartiertje, maar bij anderen wel anderhalf uur, dat is heel verschillend. We nemen voor iedereen de tijd en de familie geeft vaak zelf wel aan wat wenselijk is.

Normaal gesproken is er een aantal dagen voor de begrafenis een condoleance moment. Daarna gaan we meestal nog een keer bij elkaar zitten om alles door te nemen voor de begrafenis. Gedurende de dagen tot de begrafenis is er ook steeds contact.

Op de dag van de begrafenis zijn we meestal een uur voor de condoleance of dienst aanwezig en gaan we met de overledene naar de kerk, waar deze opgebaard wordt. Ook hebben we begrafenissen zonder kerkelijke bijeenkomsten. Die worden dan vanuit huis of een ander gebouw begraven, alles naar wens van de familie of overledene.

Soms is er ook nog de mogelijkheid tot condoleren  voor de dienst, maar het kan ook daarna. Na de dienst gaan we naar de begraafplaats en daarna  meestal weer terug naar de kerk om de dienst af te sluiten. Dat is eigenlijk wel een Genemuidiger traditie, maar het gebeurt ook dat iedereen na de begrafenis zijn eigen weg  gaat.

Daarna doe ik de administratieve afhandeling en ga na een week of twee naar de familie toe met de uiteindelijke factuur. Ik zorg altijd dat alles op één factuur staat, zodat de mensen niet geconfronteerd worden met allerlei facturen van verschillende diensten, dit ook weer om de mensen te ontzorgen.

We  nemen dan ook de eventuele dankbetuiging door en voorbeelden van grafmonumenten heb ik dan ook bij me.

Alles moet natuurlijk relatief snel gaan, het plannen van de begrafenis, het uitkiezen van teksten op de kaart, het drukken van de kaarten etc. Wordt dit allemaal in eigen beheer geregeld of heb je daar externe relaties voor?

Vroeger werden er meestal twee soorten kaarten gebruikt, met een zwarte of grijze rand er om heen. Maar tegenwoordig is alles mogelijk, een foto, afbeeldingen van bloemen of dieren, met een subtiel grijs randje etc. er is genoeg keuze.

Ik doe dus alles zelf en ben dus heel flexibel. Ik kan snel schakelen en ben dan ook niet afhankelijk van drukkerijen.

Hoe ziet een uitvaart er in de corona crisis eruit?

Je mocht tot nu toe met maximaal 30 personen op een uitvaart zijn. Je moet wel de afstand van anderhalve meter van elkaar houden en 30 personen is natuurlijk wel onder voorbehoud. Je moet er  de ruimte voor hebben en als je een kleinere zaal hebt waar je die afstand niet kunt garanderen, dan mogen er ook minder personen in de ruimte zijn.

De kerken hier zijn ruim genoeg, dus ruimte is geen probleem, maar het is natuurlijk  wel heel besloten. Per 1 juni a.s . mogen er 100 mensen komen, maar ook weer mits er ruimte genoeg is.

Het vergt allemaal wel wat meer organisatie. Je moet bij het condoleren bijvoorbeeld alles afzetten, je mag geen handen meer geven, er komt een tafel tussen de familie en de mensen die komen condoleren en er is een looproute. Ook alle deuren worden open gezet zodat niemand iets hoeft aan te raken. Bij het condoleance register moeten de mensen natuurlijk wel de handen desinfecteren, maar sommige mensen nemen ook een eigen pen mee.

Wat heeft de corona situatie voor invloed op je werk?

Het  is allemaal anders, je kunt de begrafenissen niet  zo organiseren zoals normaal. Je doet alles binnen de mogelijkheden en de regels die er zijn en probeert de mensen zo veel mogelijk tevreden te stellen.

Aan sommige wensen van de familie kunnen we nu niet voldoen en dat is wel jammer, maar de meesten hebben er wel begrip voor.

In de Meente bijvoorbeeld mogen geen mensen opgebaard worden. Gelukkig kan dat wel in de kerken in een zaaltje, maar dat is wel weer wat afstandelijker. Maar mensen mogen de overledene ook zelf in huis opbaren.

Ik heb wel verhalen gehoord dat er elders ondernemers zijn die eigenlijk respectloos met de overledene en de familie  omgaan. De familie kan de overledene bijvoorbeeld helemaal  niet meer zien. Iemand overlijdt, gaat in een kist en wordt gelijk begraven. Alles wordt via de telefoon geregeld en er is geen enkel menselijk contact.

Mensen die overleden zijn aan corona zijn enkele uren tot ongeveer een dag besmettelijk. Maar wij plaatsen altijd een glasplaats over de kist en dan kan er niks gebeuren. Mensen kunnen dus ook gewoon thuis opgebaard worden, je mag ze alleen niet aanraken.

Ik wil binnen de regels die er zijn het maximale voor de familie doen.

Maken mensen ook wel van te voren afspraken met je over hun uitvaart?

Oh ja, dat gebeurt ook en dat is in sommige situaties wel makkelijk. Er zijn mensen die hebben alles al van A tot Z op papier, wat er op de kaart moet komen te staan, wat voor kist, wat voor rouwauto etc.

Er is ook een wilsbeschikkingsboekje verkrijgbaar en daar kun je al je wensen kenbaar maken. Dat boekje wordt wel regelmatig opgevraagd, ook door jonge mensen. Bij een plotseling overlijden bijvoorbeeld geeft dat wel meer rust.

Ik heb een keer meegemaakt dat het regelen van de begrafenis niet naar wens van de moeder ging ,die nog in leven was, maar naar wens van de kinderen. Dat is me altijd bij gebleven. Ik probeer hier dan wel wat in sturen, maar dat lukt niet altijd.

Ik vind dat je de keuze van de overledene of van iemand die nog in leven is, moet respecteren, ongeacht je het daar wel of niet mee eens bent.

Hoe ziet een gemiddelde week er uit en hoeveel uur werk je?

Dat is natuurlijk heel verschillend. Soms heb je drie of vier begrafenissen in één week, maar er zijn ook wel soms vier weken of meer dat er niets hebt. Maar omdat ik het hele traject zelf doe, is er altijd wel wat te doen.  Ik doe er trouwens ook ander familiedrukwerk bij, zoals geboortekaartjes, trouwkaarten, jubileum kaarten enz.

Verder heb ik natuurlijk de administratie en ik doe af en toe ook nog restauratiewerkzaamheden aan grafstenen of ik maak grafstenen schoon. Ik verveel me nooit.

Je hebt bepaalde vrijheden in dit beroep, maar bent ook gebonden. Ik kan niet zomaar even een weekend weg of op vakantie. Mijn vakanties worden aangepast aan mijn werk en ik ga altijd op vakantie ergens in de buurt, maximaal een uur hier vandaan. Misschien kunnen we in de toekomst de taken wat verdelen over de andere familieleden.

Op de site staat dat je geen crematies doet. Kun je wat meer vertellen over de achtergronden van die keuze?

Dat is een principiële kwestie, ik kan niet achter crematies staan omdat het een heidense gewoonte is. Ons voorbeeld is de Heere Jezus, Hij is ook begraven. Cremeren of verbranden was in de Bijbel een oneer. Mensen die bijvoorbeeld een misdaad hadden gepleegd, werden uit de stad verbannen en verbrand.

Er zijn urnengraven op de ‘nieuwe’ begraafplaats. Worden die bijzettingen  dan door een andere uitvaartonderneming uitgevoerd?

Ja dat klopt die zijn er, en dat wordt dan inderdaad  gedaan door collega’s.  Als ik de vraag krijg verwijs ik de mensen ook altijd door.

Je hebt natuurlijk altijd met verdriet te maken, word je daar zelf soms niet naargeestig van en neem je het verdriet ook wel mee naar huis? / Hoe ‘wapen’ je jezelf daartegen/  Hoe heb je daar mee om leren gaan?

Het is heel dankbaar werk om mensen in deze omstandigheden te kunnen helpen. Het is ook best heel verschillend, maar je begraaft in principe geen leeftijd, het blijft altijd je vader, moeder, kind, broer of zus en dan speelt leeftijd geen rol.

Natuurlijk is het wel zo dat er meer vrede is bij het overlijden van iemand van in de negentig omdat die een gezegende leeftijd heeft bereikt, of iemand is verlost van een lang ziekbed. Het begraven van kinderen heeft altijd wel impact op mij, maar gelukkig kan ik het wel van me afzetten.

In de afgelopen tijd heb ik wel vier begrafenissen per week gehad, het leek wel lopende band werk  en dan is het wel even nodig om op andere gedachten te komen.

Neem je problemen mee naar huis?

Ik kan alles wel vrij goed van me af zetten. In de week van de begrafenis zelf ben ik er wel de hele tijd mee bezig, maar daarna als alles naar wens is verlopen kan ik het ook afsluiten.

Nogmaals begrafenissen van kinderen en jonge mensen en tragische gevallen blijven me altijd wel bij.

Je maakt ongetwijfeld ook vreemde/bijzondere dingen mee, heb je een (leuke) anekdote?

In Genemuiden verloopt alles vrij normaal, het komt wel eens voor dat mensen muziek willen hebben, maar doorgaans zijn het allemaal wel hele traditionele begrafenissen.

Mijn vader heeft ooit een keer een begrafenis met een koets gedaan, dat was wel bijzonder.

Als je met de rouwauto en een aantal familieleden langs een bedrijf rijdt waarvan iemand directeur of oprichter is geweest, dat zijn wel momenten die je bij blijven.

Maak je wel eens  traumatische gebeurtenissen mee, bijvoorbeeld wanneer mensen zelfmoord plegen en hoe ga je daarmee om? Hoort het ‘toonbaar maken’ van de overledene ook bij jouw beroep of zijn daar ‘specialisten’ voor?

Daar zijn specialisten voor. Maar met eenvoudige technieken kunnen we dat zelf ook. Samen met mijn vader heb ik een cursus gedaan ‘postmortale zorg in opdracht van de politie’ en mijn zus en ik hebben een cursus ‘eenvoudige restauratieve technieken’ gedaan. Diegene die de cursus gaf was ook betrokken bij het verzorgen van soldaten die bij o.a. bermbommen waren omgekomen. Kapotte gezichten worden dan aan de hand van foto’s weer gerestaureerd en enigszins toonbaar gemaakt.

Voorheen kregen we wel politiemeldingen, maar dat is allemaal overgegaan naar een ander bedrijf dat daar  meer in gespecialiseerd is. Trouwens bij zo’n melding weet je nooit om wie het gaat, het kan zo maar een goede bekende van je zijn.

Als begrafenisondernemer kun je  bij nacht en bij  ontij  opgeroepen worden, is dat niet lastig voor je privéleven? Hoe gaat het thuisfront daar mee om?

Je bent wel eens ergens op bezoek of je staat op het punt om weg te gaan en als dan de telefoon gaat met een melding van overlijden, dan is dat wel even omschakelen. M’n vrouw en kinderen zijn er inmiddels behoorlijk aan gewend, al blijft het soms wat lastig. De meeste dingen moeten altijd onder voorbehoud gepland worden maar het is m’n werk en ik ga er voor de volle 100% voor.

Wat zijn de mooie kanten aan je werk en wat de minder mooie?

Als alles goed en naar tevredenheid verloopt. Soms krijg ik later van de familie een aardige attentie op verschillende manieren en dat doet mij altijd goed, dan weet ik dat ik mijn werk goed heb gedaan.

Minder mooi zijn natuurlijk de echte traumatische ongelukken en kinderen en baby’s , daar wen je nooit aan, dat is heel onwerkelijk.

Kun je een dingen uit je carrière noemen die je nog steeds bijgebleven zijn.

Ja natuurlijk, je krijgt ook wel eens te maken met mensen die dicht bij je staan, maar ik wil het hier niet te persoonlijk maken. Maar heftige gebeurtenissen, ongelukken en dergelijke die kan ik zo weer voor de geest halen.

Wat betekenen normen en waarden voor je?

Dat is voor mij allereerst respect  voor elkaar, iedere keuze moet je respecteren en iedereen is voor mij gelijk ik maak geen verschil in geloof, ras, overtuiging etc.  

Met wie zou je een dagje willen ruilen?

Het klinkt misschien raar, maar ik zou wel eens een dagje mee willen lopen in het mortuarium en een sectie of iets dergelijks mee willen maken.

Heb je een rolmodel of iemand die je bijzonder respecteert?

Nee, niet echt. Nogmaals ik respecteer iedereen en voor mij zijn alle mensen gelijk. Iedereen heeft zijn eigen gaven gekregen en moet daar het beste van maken, ik wil geen mensen veroordelen of vooroordelen hebben. 

Waar ben je geboren en  vertel eens iets over je jeugd, wat voor kind was je bijvoorbeeld?

Ik ben geboren en getogen in Genemuiden en ik heb een mooie jeugd gehad. Tot m’n derde jaar praatte ik niet heel veel, maar dat heb ik wel weer ingehaald hoor!

Wij speelden veel buiten en ik haalde met m’n vriendjes natuurlijk ook kwajongensstreken uit en m’n lengte verraadde me nog wel eens.

Heb je broers, zussen?

Ja, ons gezin bestaat uit zeven kinderen, ik heb een  oudere en een jongere zus, twee oudere broers en twee jongere broers en ik zit er precies tussen in. We hebben onderling ook een hele hechte band en houden van gezelligheid.

Woon je in Genemuiden?

Ja, ik heb altijd in Genemuiden gewoond en heb het hier prima naar m’n zin. Ik denk ook niet dat ze mij hier wegkrijgen.

Welke scholen heb je bezocht?

De basisschool  Eben Haëzer, daarna voortgezet onderwijs op de Pieter Zandt school. Ik heb een paar jaar in de metaalbranche  gezeten en een blauwe maandag in een winkel gestaan, maar dat liep op niks uit. Daarna ben ik weer naar school gegaan voor een opleiding commerciële administratie. Maar daarna vond ik geen werk dat ik kon combineren met het werk van begrafenisondernemer. Ik kon toen wel in een tapijtfabriek terecht waar ik wel de mogelijkheid kreeg om weg te gaan voor begrafenissen.

Ben je getrouwd, heb je kinderen?

Ik ben getrouwd met Bernadien en heb drie kinderen.  Twee jongens, de oudste is negen jaar , een meisje van zeven en de jongste is drie.

Het lijkt erop dat de oudste mij wil gaan opvolgen, hij is heel erg geïnteresseerd. Hij vraagt steeds of hij mag helpen en dat doet hij ook als het kan, maar dan achter de schermen. 

Wie kookt er bij jullie thuis?

Mijn vrouw meestal, maar op zondag kook ik ook wel regelmatig. Het ligt er ook een beetje aan wie er op dat moment thuis is, mijn vrouw werkt ook dus we verdelen het een beetje. Ik kan wel koken hoor, als het er op aankomt kan ik alles wel.

Wat is je lievelingseten en wat lust je absoluut niet?

Het is niet heel erg gezond, maar ik lust heel erg graag patat. Ook spinazie met een lekkere gehaktbal vind ik lekker. Spruitjes daarentegen vind ik niet lekker.

Drink je liever koffie of thee, wijn of bier?

Koffie ben ik pas begonnen te drinken in mijn werk, overal krijg je koffie aangeboden en ik wil dan niet moeilijk doen dus drink ik nu veel koffie. Ik drink niet veel, maar een glas bier vind ik wel lekker.

Wat doe je om te ontspannen en wat voor hobby’s heb je?

Ik speel graag orgel, ik speel alles uit het hoofd want ik kan geen noten lezen. Tijdens het spelen kan ik mijn hoofd  leeg maken. In de afgelopen drukke weken heb ik regelmatig op het orgel in de kerk gespeeld. Ik speel dan wat in me opkomt en dat vind ik fijn om te doen.

Thuis speel ik gewoon wanneer het uitkomt en als ik zin heb, dat kan ’s morgens voor het ontbijt zijn of ’s avonds en ook vaak op zondag.

Ik doe ook graag iets met m’n handen, ik heb veel zelf gedaan tijdens de verbouwing van onze woning, want ik heb gelukkig twee rechter handen. Ik ben ook fan van een glimmende auto, dus daar kan ik m’n energie ook wel op kwijt.

Waar ga je naar toe op vakantie?

Vanwege m’n werk meestal in de buurt, maximaal een uur van huis. Zo gaan we nu voor de tweede keer naar ‘de Kleine Belties’ in Hardenberg, vorig jaar was het Hoge Hexel.

Naar welke muziek  luister je graag?

Meestal orgelmuziek, samenzang vind ik ook mooi, maar ook piano of harpmuziek vind ik rustgevend. Ik zing zelf bij het mannenkoor Harpe Davids. Zondags zing ik in de kerk de bovenstem, ik zing ook graag.

Wat baart je zorgen in deze wereld?

Echt zorgen is een groot woord maar als ik zo om me heen kijk dan is dat wel een beetje de jeugd van tegenwoordig. Ze zitten vrijwel alleen maar naar schermpjes te turen, alles moet bewegen en geluid maken. Het is natuurlijk wel de generatie van tegenwoordig, kinderen groeien er gewoon mee op en ze hebben het  ook nodig voor school. Bij onze kinderen proberen we er wel  een beetje paal en perk aan te stellen, maar dat valt niet altijd mee.

Wij moesten vroeger veel meer improviseren om onszelf te vermaken, wij speelden soldaatje, gingen er met de skelter op uit, haalden van allerlei kwajongensstreken uit zoals belletje trekken, pijltjes blazen en waren, als het weer het toeliet, eigenlijk altijd buiten.

Wat vind je bijzonder aan de Gaellemunigers?

Ze zijn vrij nuchter, hard werkende en praktisch denkende mensen. Als er iets moet gebeuren wordt het samen gedaan, de saamhorigheid is groot. De meesten blijven ook heel gewoon, een directeur voelt zich niet beter dan een arbeider en hier geldt echt ‘echt doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’.

Ik vond het een enorm interessant gesprek. Iedereen krijgt vroeg of laat met een begrafenisondernemer te maken en door middel van dit interview ben ik een stuk wijzer geworden over de ins en outs van dit werk.  Ik kan me zelfs nu beter voorbereiden op wat er komen gaat als een dierbare van me zou overlijden en heb wat meer inzicht gekregen over het hoe en waarom van bepaalde handelingen.

foto: Uitgeverij Trots Op / In beeld met Rianne
Gepubliceerd op zaterdag 06-06-2020 door Aline Mateboer 7224 keer gelezen.



Weer Gaellemuun:

www.zwartewaterweer.nl

Advertenties:

Meest gelezen:

Foto van de dag:

Advertenties: